माती परीक्षण करताना सर्वप्रथम सामू मोजला जातो. त्यानंतर क्षारता आणि जमिनीतील सेंद्रिय कर्ब तपासले जातात, कारण हे घटक जमिनीच्या सुपिकतेसाठी महत्त्वाचे असतात. सामू ६.५ ते ७.५ दरम्यान असावा, यापेक्षा जास्त असल्यास चोपण जमीन समजली जाते, ज्यासाठी जिप्सम किंवा गंधकाचा वापर करावा. ६.५ पेक्षा कमी सामू असल्यास ती आम्ल जमीन समजली जाते आणि सुधारण्यासाठी चुन्याचा वापर करावा. क्षारता १ पेक्षा जास्त असल्यास ती क्षारयुक्त जमीन मानली जाते आणि निचऱ्याची योग्य व्यवस्था करावी. चांगल्या प्रतीच्या पाण्याची क्षारता ०.५ पेक्षा कमी असावी, २.५ पेक्षा जास्त असल्यास ते सिंचनास अयोग्य मानले जाते. जमिनीतील सेंद्रिय कर्ब ०.४० ते ०.६० टक्के असावा, ज्यामुळे जमिनीचे जैविक, भौतिक आणि रासायनिक गुणधर्म सुधारतात. सेंद्रिय पदार्थांचा योग्य वापर करून पीक उत्पादन वाढविता येते. माती परीक्षण नियमित करणे आवश्यक आहे, कारण हवामान, जमिनीचा प्रकार आणि पीक पद्धती यामुळे सुपिकतेवर परिणाम होतो.