Team Agrowon
फळछाटणीनंतर द्राक्ष बागेत भुरी, केवडा आणि करपा यांसारखे रोग वाढू शकतात. वेळीच निरीक्षण आणि योग्य प्रतिबंधात्मक उपाय केल्यास बाग वाचवता येते.
छाटणीवेळी झालेल्या जखमांचे योग्य संरक्षण करणे महत्त्वाचे आहे. रोगग्रस्त काड्या आणि अवशेष बागेबाहेर काढून नष्ट करा.
मुळांच्या भागात ट्रायकोडर्मा अॅस्पेरेलॉइड्सचा सात दिवसांच्या अंतराने वापर करता येतो. यामुळे जमिनीतून होणाऱ्या रोगांचा धोका कमी करण्यास मदत होऊ शकते.
बागेत आर्द्रता जास्त असल्यास ट्रायकोडर्माची २ मिली प्रति लिटर पाणी या प्रमाणात दोन फवारण्या करता येतात. भुरीसाठी एम्पलोमायसिस क्वीस्कॅलिस ६ ते ८ मिली प्रति लिटर पाणी वापरता येते.
नवीन फुटींवर भुरी आणि करप्याचा धोका वाढल्यास मॅन्कोझेब २ ग्रॅम प्रति लिटर पाणी वापरता येते. सबकेन तयार होत असल्यास कॉपर ऑक्सिक्लोराईड किंवा कॉपर हायड्रॉक्साइडची शिफारशीनुसार फवारणी करता येते.
छाटणीनंतर एक टक्का बोर्डो मिश्रणाच्या एक ते दोन फवारण्या रोगाचा प्रारंभिक प्रादुर्भाव रोखण्यास मदत करू शकतात. मात्र बोर्डो मिश्रणाचा अति वापर टाळा, कारण पिकावर दुष्परिणाम होऊ शकतात.
पेस्टिंग मिक्समध्ये शिफारशीनुसार मॅन्कोझेब, कॉपर हायड्रॉक्साइड किंवा प्रोपीनेबचा वापर केल्याने काडीवरील रोगकारकांचा स्रोत कमी करण्यास मदत होते. भुरीचा इनोकुलम कमी करण्यासाठी छाटणीनंतर वेलावर गंधकाचा वापरही करता येतो.
बुरशीनाशकांचा वापर नेहमी शिफारशीत मात्रा आणि योग्य वेळीच करा. प्रतिरोधकता टाळण्यासाठी FRAC मार्गदर्शक तत्त्वांनुसार वेगवेगळ्या रासायनिक गटांची अदलाबदल करा.